فکر هر کس به قدر همت اوست

در سرزمینی که سیاه مایه اش گران بهاتر از سفید مایه اش
در سرزمینی که پهلوانانش فرزندان خود را بر زمین می کوبند
در سرزمینی که خرافات از دیوارها و گفتار مردمانش بالا می رود
در سرزمینی که گوسفندانش بر لب تیغ خودخواهی جان خود را استفراغ می کنند
در سرزمینی که مردمانش سفیدی را دوست دارند اما سیاهی را عادت کرده اند
در سرزمینی که عده ای ماهی فروشند و عده ای قلاب فروش
عده ای چوب فروشند و عده ای تبر فروش
عده ای تاریک فروشند و عده ای تاریخ فروش
عده ای جوانه فروشند و عده ای داس فروش
فقر هم وطن را از یاد می برد … دوست را نیز
فقر برادر را از یاد می برد … پدر و مادر را نیز
آنگاه
عده ای عاشقانه فروش می شوند و عده ای عشق فروش
عده ای خود فروش می شوند و عده ای آدم فروش
عده ای زهر فروش می شوند و عده ای دشنه فروش
عده ای کفن فروش می شوند و عده ای گور فروش
و این سرزمین در آغاز قرن فضا
جوانان خود را رهسپار چوبه ی دار می کند
سرزمینی غریب و آشناتر از هر آشنایی …